Την 10 Απριλίου του 1826 ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν είχε γεννηθεί. Είναι, όμως, παιδί της Εξόδου.
Επειδή οι παππούδες και οι θείοι του ήταν Φιλικοί που υπερασπίστηκαν το Μεσολόγγι; Όχι.
Επειδή ο πατέρας του έγραψε την ιστορία της ελληνικής επανάστασης; Όχι.
Επειδή ο πατέρας του εκφώνησε τον επικήδειο του λόρδου Μπάυρον; Όχι.
Επειδή ο θείος του, ο αμφιλεγόμενος Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πρωταγωνίστησε στην οχύρωση του Μεσολογγίου; Όχι.
Επειδή, όλες οι ελπίδες χάθηκαν μόνο όταν ο νονός του, ο ηρωικός Αντρέας Μιαούλης, δεν κατάφερε να σπάσει τον αποκλεισμό του οθωμανικού στόλου; «Λογαριάστε το Μεσολόγγι χαμένο» είπε και τον είδαν να κλαίει για πρώτη φορά; Όχι.
Την 10 Απρίλη του 1826 ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν είχε γεννηθεί Αλλά όταν η εξουσία βρέθηκε στα χέρια του είχε κάνει τα μηνύματα της Εξόδου δικά του.
Και δεν ήταν μόνο το απεγνωσμένο «Ελευθερία ή Θάνατος». Ήταν και τα όνειρα για Ισότητα, για Δίκαιο, για Κυριαρχία που πηγάζει από το Έθνος, για Σύνταγμα, για Δημοκρατία.
Την 10 Απρίλη του 1826 κανένα από τα παιδιά του 2ου ΓΕΛ Μεσολογγίου δεν είχε γεννηθεί. Είναι, όμως, παιδιά της Εξόδου. Διαβάζω στη μαθητική τους εφημερίδα, που έφτιαξαν για το «Βήμα», ότι τολμούν (σε αυτή την εποχή που το διάβασμα δεν είναι trendy) να φτιάχνουν ομάδα φιλαναγνωσίας, να διαβάζουν Παλαμά, Σολωμό και Παπαδιαμάντη, να κάνουν λογοτεχνικούς περιπάτους στην πόλη τους, να υιοθετούν παιδιά της Actionaid, να στηρίζουν τις δράσεις του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου, το Χαμόγελο του Παιδιού, να είναι ενεργοί.
Είμαι βέβαιη πως αν ο Μιαούλης γνώριζε αυτά τα παιδιά δεν θα έλεγε ποτέ «Λογαριάστε το Μεσολόγγι χαμένο»
Την 10 Απριλίου του 1826 κανείς από εμάς δεν είχε γεννηθεί. Όμως γι΄αυτά τα παιδιά έχουμε υποχρέωση να είμαστε κι εμείς παιδιά της Εξόδου.